Emilia Gliozzi

Studiowała grę na wiolonczeli w Konserwatorium Giuseppe Verdiego w Turynie oraz w Konserwatorium w Boulogne-Billancourt. Po ukończeniu kursu wiolonczeli barokowej u Annera Bijlsmy i Davida Simpsona otrzymała dyplom uczelni wyższej w klasie Christophe’a Coina w Konserwatorium Muzycznym w Paryżu. Od wielu lat Emilia Gliozzi współpracuje z zespołami muzyki dawnej, wśród których znajdują się: La Fenice, le Talens Lyriques, Le Concert Spirituel, Ensemble William Byrd, La Grande Ecurie et la Chambre du Roy, Le Parlement de Musique, L’Arpeggiata, Balthasar-Neumann-Ensemble, Le Cercle de l’Harmonie.

Yasunori Imamura

Yasunori Imamura urodził się w Osace. Studiował grę na lutni u Eugena Dombois i Hopkinsona Smitha w Schola Cantorum w Bazylei, gdzie otrzymał dyplom solisty. 

Następnie podjął studia nad interpretacją i basso continuo u Tona Koopmana i Johanna Sonnleintnera oraz nad kompozycją u Wolfganga Neiningera.

Obecnie jest profesorem lutni w Conservatoire National de Région w Strasburgu oraz w Hochschule für Musik Und Darestellende Kunst we Frankfurcie nad Menem. Regularnie prowadzi klasy mistrzowskie w Europie i na Dalekim Wschodzie. Wśród jego solowych nagrań znajduje się muzyka na lutnię Johanna Sebastiana Bacha, Silviusa Leopolda Weissa, Roberta de Visée oraz Simone Molinario. Nagrania te otrzymały wyśmienite recenzje w prasie muzycznej. Album Lute Sonatas Vol.1 Weissa otrzymał tytuł Diapason d’Or w 2006 roku. Album Lute Sonatas Vol. 2 Weissa otrzymał nagrodę Le Joker de Crescendo w 2008 roku. Oprócz działalności solowej, Yasunori Imamura współpracuje z takimi artystami, jak: Cecillia Bartoli, Teresa Berganza, Gérard Lesne, William Christie, Marc Minkowski, Martin Gester, Michael Schneider, Jos van Immerseel, Maurice Steger, Masaaki Suzuki, Christophe Rousset, Paul Goodwin oraz Alan Curtis. Dokonał ponad 120 nagrań. Jest członkiem La Stagione Frankfurt, Les Musiciens du Louvre, Le Parlement de Musique oraz Camerata Köln. W 1997 roku Yasunori Imamura stworzył zespół Fons Musicae, który daje koncerty w Europie i na Dalekim Wschodzie. Zespół nagrał pięć albumów z utworami Michela Lamberta, Giovanniego Bononciniego, Agostino Steffaniego, Antonia Caldary i Francesca Gaspariniego.

Dorthée Leclair

Dorothée Leclair zaczynała swoją przygodę z muzyką jako altowiolistka. Dopiero po kliku latach pracy w orkiestrach postanowiła poświęcić się wokalistyce. Wstąpiła na Wydział Barokowy Conservatoire Supérieur w Paryżu.  Doskonaliła swoje umiejętności w Fondation Royaumont z Gérardem Lesne oraz u Guillemette Laurens i Malcolma Kinga. W trakcie studiów wokalnych śpiewała rolę Belindy („Dydona i Eneasz” Purcella w teatrze w Monte Carlo) oraz Sangaride (w „Atysie” Lully’ego w Paryżu pod dyrekcją Howarda Crooka).

Regularnie współpracuje z Capriccio Stravagante, z którym to zespołem nagrała album La Pellegrina - Intermedii. Wystąpiła również z la Simphonie du Marais pod kierunkiem Hugo Reyne, z którą nagrała „Ballet des Arts” Lully’ego. Niedawno dokonała nagrania „Leçons de Ténèbres” Couperina pod dyrekcją Emmanuela Mandrin. Dorothée Leclair współpracowała z Operą Komiczną w Paryżu, dzieląc rolę z koreańską śpiewaczką Sumi Jo w „Fra Diavolo” Aubera, a ostatnio wykonywała partię pierwszej damy w „Zaczarowanym Flecie” Mozarta na Festiwalu w Saint-Céré. W sezonie 2009/2010 można ją usłyszeć w Lille w operze „Dardanus” Rameau pod dyrekcją Emmanuelle Haim w Operze Komicznej w Paryżu, w Tuluzie w „Mesjaszu” Haendla pod dyrekcją Joeala Suhubiette na festiwalu w Ambronay oraz w trakcie tournée we Francji - w roli Królowej Nocy.

Marjorie Pfister

Po ukończeniu studiów w konserwatorium w Zurychu w klasie fletu poprzecznego, Marjorie Pfister poświęciła się studiom gry na instrumentach historycznych. Występuje solo a także z zespołami muzyki dawnej le Parlement de Musique Strasbourg, Les Agréments, l’Ensemble Baroque du Léman, Capriccio Basel oraz z zespołem muzyki współczesnej Opera Nova Zürich.

Kameralne trio, Cuvilliés Trio München, którego członkiem jest Marjorie Pfister, zostało laureatem konkursu International Young Artist Presentation i otrzymało Nagrodę Publiczności.

W ubiegłym roku Marjorie Pfister była pierwszą flecistką w Académie Européenne d’Ambronay pod dyrekcją Martina Gestera.

Artystka jest laureatką wielu konkursów i zdobywczynią licznych stypendiów artystycznych.

Stéphanie Pfister

Stéphanie Pfister studiowała grę na skrzypcach klasycznych w Conservatoire National de Région w Strasburgu. Zainteresowanie muzyką dawną zaprowadziło ją do Scholi Cantorum w Bazylei, do klasy Chiary Banchini, gdzie poświęciła się grze na skrzypcach barokowych, otrzymując dyplom solistki w 1997 roku. Jednocześnie studiowała muzykę dawną we Francji (w Konserwatorium w Tuluzie, w klasie Hélène Schmitt), otrzymała tam pierwszą nagrodę w klasie skrzypiec barokowych i muzyki kameralnej. Od tamtego czasu intensywnie koncertuje, współpracując, często jako solistka, z La Fenice, l’Ensemble 415, le Parlement de Musique oraz z Le Concert d’Astrée.

Brała udział w nagraniu wielu płyt dla wytwórni: Harmonia Mundi, K617, Zig-Zag Territoires, Alpha. Regularnie zapraszana jest jako wykładowca na staże, np. Studio du Parlament de Musique, uczy również w klasach mistrzowskich w Konserwatorium w Poitiers.

Od 1997 roku Stéphanie Pfister prowadzi klasę skrzypiec barokowych w Konserwatorium w Strasburgu. Gra na instrumencie Sébastiana Klotza z 1750 roku.

Clémence Schaming

Clémence Schaming ukończyła studia w Konserwatorium w Strasburgu ze złotym medalem w klasie skrzypiec oraz w klasie muzyki kameralnej. Kontynuowała studia w Musikhochschule we Fryburgu w Niemczech, gdzie przez dwa lata pracowała także w orkiestrze miejscowej filharmonii.

Zainteresowanie muzyką dawną skłoniło ją do wstąpienia do Schola Cantorum Basiliensis w Bazylei. Studiowała tam grę na skrzypcach barokowych u Davida Plantiera i Chiary Banchini.

Regularnie występuje z różnymi zespołami – Orkiestrą Filharmoniczną ze Strasburga, le Parlement de Musique oraz la Chapelle Rhénane.

Uczy w klasie skrzypiec i muzyki kameralnej w szkołach muzycznych w Strasburgu.

Martin Gester

Ciekawość, która każe przypominać dzieła zapomniane i nieustająco poddawać w wątpliwość stereotypy, a także inspiracje muzyką tradycyjną, tańcem i sztuką sceniczną - oto niektóre cechy, charakteryzujące styl i interpretacje Martina Gestera.

Kiedy w roku 1990, w Strasburgu, stworzył Le Parlement de Musique, zespół o zmiennym składzie, który jest raczej laboratorium niż instrumentem popularyzacji muzyki, Martin Gester miał za sobą lata studiów literackich i muzycznych. Był kolejno śpiewakiem chóralnym, organistą i improwizatorem, kierownikiem chóru, badaczem i nauczycielem uniwersyteckim (w zakresie języków klasycznych, jak również muzyki), zajmował się szerokim repertuarem obejmującym 4 stulecia.

Sztuki kierowania orkiestrą uczył się od podstaw i doskonalił ją jako szef Le Parlement de Musique, a później jako dyrygent gościnny. Obecnie równie chętnie prowadzi „Nieszpory” Monteverdiego, jak i symfonie Mendelssohna, przekraczając tradycyjne bariery między muzyką określaną jako dawna i współczesna.

Z zespołem Le Parlement de Musique dokonał ponad czterdziestu nagrań płytowych oraz występował w prestiżowych salach koncertowych na 4 kontynentach. Dyrygował również innymi zespołami, między innymi New York Collegium, Collegium Vocale Gent, La Chapelle Royale, Nedrelandse Bachvereniging, Capella antigua de Curitiba  W roku 1998 rozpoczęła się jego bliska współpraca z orkiestrą Arte dei Suonatori, z którą regularnie penetruje różne obszary reppertuaru barokowego. Nie zaniedbuje jednak swojej działalności solowej - występuje jako solista oraz kameralista, grając na klawesynie i pianoforte.

Martin Gester jest profesorem w Konserwatorium w Strasburgu. W ostatnim okresie stworzył Génération Baroque, atelier lyrique, swego rodzaju warsztaty artystyczne, których sesje poświęcone są pracy z młodymi wykonawcami nad muzyką oratoryjną i operową epoki baroku i klasycyzmu.

Andreas Borregaard

Andreas Borregaard zaczął grać na akordeonie w wieku pięciu lat. W 2001 roku rozpoczął studia w Królewskiej Akademii Muzycznej w Kopenhadze.

Jego międzynarodowy debiut solowy miał miejsce w roku 2007, podczas brytyjskiej premiery utworu „Kapote” Giji Kanchelego na akordeon i orkiestrę, towarzyszyła mu BBC National Orchestra of Wales.

Andreas Borregaard jest pierwszym akordeonistą przyjętym do prestiżowego i uznanego konserwatorium londyńskiego - The Guildhall School of Music and Drama. W Londynie współpracował ze skrzypkiem Davidem Takeno i klawesynistą Jamesem Johnstonem, tworząc wraz z Londyńską Szkołą Tańca Współczesnego i Wydziałem Kompozycji w GSMD kilka nowatorskich projektów interdyscyplinarnych.

Jego pasją jest muzyka Astora Piazzolli. W 2001 stworzył Modern Tango Quintet – zespół skupiający swoją uwagę na tangu współczesnym i „tango nuevo”. Kwintet regularnie występuje w Danii, a w 2006 roku wydał – przyjętą z uznaniem – debiutancką płytę “Modern Tango Quintet/ Kim Sjøgren”.

W 2007 roku Andreas Borregaard wspólnie z Asbjørnem Nørgaardem stworzył duet akordeonu z altówką „Inviolata”, który inspirowany jest zdumiewającym podobieństwem brzmienia obydwu instrumentów. W marcu 2009 zespół zdobył dwie nagrody w prestiżowym Konkursie Muzyki Kameralnej Radia Duńskiego.

Andreas Borregaard wydał swoją debiutancką płytę solową „Conversation of the Muses” w listopadzie 2009. Można na niej znaleźć utwory skomponowane przez Benta Sørensena, Luciano Berio, Sofię Gubaidulinę, Jean-Philippe’a Rameau, W.A. Mozarta i Astora Piazzollę.

Bolette Roed

Kariera artystyczna Bolette Roed to dowód na to, że talent i pracowitość to najwyżej połowa sukcesu. Z taką potencją przychodzi na świat większość z nas, lecz bez mądrego przewodnictwa skarby te są jak surowy diament. Doskonałość brylantu odsłonić może dopiero wrażliwy nauczyciel. Dlatego śmiało można powiedzieć, że do pedagogów Bolette miała wiele szczęścia. Najpierw studiowała u Nikolaja Ronimusa, a później trafiła do klasy Dana Laurina. Swój udział w kunszcie wykonawczym flecistki mają też Peter Holtslag, Pedro Memelsdorf, Marion Verbrüggen, Michaela Petri i Gerd Lünenbürger. Dzięki tak wszechstronnej edukacji repertuar Bolette obejmuje dzisiaj nie tylko muzykę klasyczną od średniowiecza do współczesności, lecz również muzykę jazzową i improwizowaną. Z myślą o jej sztuce wykonawczej skomponowano kilkanaście awangardowych utworów na flet prosty. Bolette jest współzałożycielką i członkiem kilku zespołów kameralnych: Alpha (muzyka współczesna – flet prosty, perkusja i saksofon), Paradox (trio fletów prostych wraz z Susanne Laurin i Danem Laurinem ), a także zespołów Iris i Bain de Lune oraz ostatnio tria Gaman.

W roku 2005 flecistka uznana została "artystą roku" przez Radio Duńskie.

Rune Tonsgaard Sørensen

Rune Tonsgaard Sørensen gra na skrzypcach od piątego roku życia, kiedy zaczął uczęszczać na zajęcia do Danish Suzuki Institute. Niedawno ukończył studia podyplomowe w Królewskiej Duńskiej Akademii Muzycznej.

W roku 2002 wygrał Konkurs Skrzypcowy im. Jacoba Gade, a w maju 2008 roku był półfinalistą i zdobywcą nagrody na Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Carla Nielsena.

Rune Tonsgaard Sørensen jest skrzypkiem w The Young Danish String Quartet, który od momentu powstania w 2001 roku odnosi ogromne sukcesy. Kwartet zdobył pierwsze nagrody w czterech krajowych i międzynarodowych konkursach, a największym dokonaniem zespołu było wygranie 11. Międzynarodowego Konkursu Kwartetów Smyczkowych w Londynie w kwietniu 2009. Krytyk New York Times’a, Anthony Tommasini, opisał ich nowojorski debiut w 2004 jako „odświeżający występ”. W 2005 roku kwartet otrzymał nagrodę artystyczną Duńskiego Towarzystwa Krytyków, a w 2006 został mianowany Ensemble in Residence w Radiu Duńskim. Kwartet nagrał dwa albumy z muzyką Carla Nielsena – pierwszy z nich został otrzymał wyróżnienie “Editor’s choice” w czasopiśmie Gramophone.

Rune Tonsgaard Sørensen jest koncertmistrzem w orkiestrze Filharmonii Kopenhaskiej i uczy w Akademii Muzycznej w Kopenhadze.

Zespół Peregrina, założony w roku 1997 w Bazylei i kierowany przez polską śpiewaczkę i muzykologa Agnieszkę Budzińską-Bennett, koncentruje swoje zainteresowania na świeckiej i religijnej muzyce europejskiej z okresu od XII do XIV wieku. Główny obszar badawczej i artystycznej działalności zespołu to wczesna polifonia i monofonia paryskiej szkoły Notre Dame oraz akwitańskiej Nova Cantica. Celem tworzących Peregrinę śpiewaczek jest poszukiwanie w mniej znanych i pozornie mniej istotnych źródłach historycznych zaskakująco oryginalnego kontrapunktu dla repertuaru uznawanego za „klasyczny”.

Wieloletnia współpraca ze Scholą Cantorum Basiliensis, w której członkinie zespołu spotkały się i studiowały, doprowadziła do nagrania płyt Mel et lac (SCB Edition/Raumklang/DRS2 2005) i Filia praeclara (SCB/Divox 2008), które krytyka przyjęła z uznaniem, przyznając grupie liczne wyróżnienia – Golberg 5 (Hiszpania), 4 Diapason (Francja), Selection Musicora (Szwajcaria), Płyta miesiąca Muzyka 21 (Polska), Supersonic Pizzicato (Luksemburg). W roku 2009 płyta Filia praeclara otrzymała prestiżową niemiecką nagrodę ECHO-KLASSIK 2009 za najlepsze nagranie roku a capella.

Nazwa „Peregrina” – wędrowczyni –  odnosi się do sposobu, w jaki w średniowieczu następowało rozprzestrzenianie się trendów artystycznych i estetycznych, ale wyraża także nastawienie śpiewaczek, które w podróżach widzą jeden z czynników kształtujących ich wrażliwość i kreatywność. Członkinie zespołu – pochodzące z Polski, Szwajcarii, Stanów Zjednoczonych i Finlandii – starają się tworzyć całość, która czerpie w harmonijny sposób z różnych tradycji, z jakich się wywodzą, odnajdując w nich liczne związki i wzajemne inspiracje.

Ensemble Faenza skupia się na interpretacji muzyki stworzonej między XIV a XVII wiekiem, a także tworzeniu spektakli muzycznych. W jego składzie pojawiają się śpiewacy i muzycy o różnorodnych zainteresowaniach i karierach artystycznych, które zwykle przebiegały bardzo nietypowo. Zespół stara się unikać pułapek rekonstrukcji, a przede wszystkim – tworzenia iluzji autentyczności za wszelką cenę. Centralne miejsce w wizji artystycznej Faenzy zajmuje słowo – śpiewane bądź mówione – jako źródło emocji i czynnik komunikacji z publicznością.

Ensemble Faenza nagrywa dla paryskiej wytwórni Alpha. Na dyskografię zespołu składają się:

Il Giardino di Guilio Caccini (nagroda Timbre de Platine przyznana przez Opera International, płyta polecana przez Répertoire w 2004 r.)

La Semaine mystique (Choc du Monde de la Musique w 2006 r.), w koprodukcji z Centre de Musique Baroque de Versailles.

Les Musique de l’Astrée (płyta wydana we wrześniu 2008 r.), w koprodukcji z Conceil Général de la Loire.

Obecnie zespół ma swoją siedzibę w Théâtre Louis Jouve (Rethel, Szampania-Ardeny)

Bruno Helstroffer

Bruno Helstroffer studiował gitarę w Konserwatorium w Strasburgu. W pewnym momencie porzucił studia klasyczne i zwrócił się w stronę improwizacji oraz muzyki popularnej. Od kilku lat współtworzy spektakle teatralne, tańca współczesnego, marionetek, jak również inspirowane muzyką ludową. Gra na teorbie w zespołąch Le Concert Spirituel, Faenza, Le Poème Harmonique, Ars Musica, Les Paladins, Les Musiciens du Paradis, Orkiestra Opery w Bukareszcie, les Goûts Réunis, Sagittarius, Orkiestra Bayonne-Biarritz, Taffelmusik w Toronto i wielu innych innych.

Projekty takie, jak „Orphée, le retour”, stworzony dla festiwalu w Sarrebourgu we współpracy z artystą-plastykiem B. Voronkoffem, występy z kwartetem Paris-Istanbul-Shangaï wykonującym world music, czy też jego współpraca z zespołem Faenza wokół piosenki francuskiej świadczą o intencji pogodzenia różnorodnych doświadczeń i podążania swoją własną, oryginalną i niepowtarzalną drogą artystyczną.

Marco Horvat

Marco Horvat występował jako śpiewak i instrumentalista z La Chapelle Royale, Ensemble Jacques Moderne, La Simphonie du Marais, Ensemble Gilles Binchois, Alla Francesca, Labyrinthe, La Canzona, Amadis, La Grande Ecurie et la Chambre du Roy, XVIII-21 Musique de Lumières, Ensemble William Byrd, Le Poème Harmonique, Huelgas Ensemble, Akademia, Le Concert Spirituel.

Dawał również recitale, często akompaniując sobie na lutni, teorbie, lirone czy też na fideli. W 1996 roku stworzył zespół Faenza.

Viva Biancaluna Biffi bardzo wcześnie rozpoczęła naukę w klasie wiolonczeli klasycznej i współczesnej pod kierunkiem Marco Pace. Jako solistka i członek zespołów kameralnych występowała w całej Europie. Znajomość technik kompozytorskich i analizy estetycznej pogłębiała z Vilmosem Leskò. Uczestniczyłą również regularnie w produkcjach teatralnych, starając się połączyć muzykę klasyczną z muzyką etniczną i eksperymentalną.

W latach 1997-2001 studiowałą grę na fidel i renesansowej violi da gamba w klasie Randalla Crooka oraz śpiew w klasach Richardem Levitta i Dominique’a Vellarda w Scholi Cantorum Basiliensis w Bazylei.

Jako śpiewaczka i instrumentalistka współpracuje z wieloma znanymi formacjami muzyki dawnej, wśród których znajdują się: Ensemble Lucidarium (Avery Gosfield i Francis Biggi, Włochy), Alla Francesca (Brigitte Lesne i Pierre Hamon, Francja), Salon des Musiques (Marco Ferrari, Włochy), czy wreszcie Ensemble Gilles Binchois (Dominique Vellard, Francja) i Hesperion XXI – Capella Reial de Catalunya (Jordi Savall, Hiszpania).

Od 2005, razem z kolegami z Ensemble Lucidarium, uczy wokalnych i instrumentalnych praktyk wykonawczych muzyki dawnej w Fondation Royaumont (Francja) w ramach fakultetu dla muzyków zawodowych. Jest regularnie zapraszana do prowadzenia klas mistrzowskich i staży w Centre de Musiques Médiévales de Paris, w Konserwatoriach w Lyonie i Genewie oraz w Schola Cantorum Basiliensis w Bazylei.

Angélique Mauillon studiowała w Konserwatorium w Lyonie, w klasie Christophe’a Truanta. Jednocześnie studiowała muzykologię na uniwersytecie w Lyonie. Chcąc specjalizować się w grze na harfie historycznej, kontynuowała naukę w klasie Eugèna Ferré.

Obecnie wykonuje muzykę sięgającą od wieku XIII aż do XVIII. Na harfie średniowiecznej gra w zespołach Canto Coronato, Alla Francesca, La Doulce Sere, Tasto Solo, a na harfie renesansowej w Doulce Mémoire i Les Jardins de Courtoisie.

Bierze także udział w projektach poświęconych muzyce barokowej, grając na harfie potrójnej z zespołami Elyma, Le Concert d’Astrée, La Rêveuse, Les Paladins, La Fenice, Il Seminario Musicale. Koncertuje również z bratem, Markiem Mauillon, grając  autorski program siedemnastowiecznych arii francuskich i włoskich. Angélique jest założycielką zespołu Sesquialtera, który specjalizuje się w wykonywaniu siedemnastowiecznej włoskiej muzyki instrumentalnej.

Brała udział w nagraniach dla wielu wytwórni płytowych – Alpha, Zig-Zag territoires, Eloquentia czy Ricercar.

Od września 2003 roku Angélique Mauillon uczy gry na harfie dawnej na wydziale muzyki dawnej w Konserwatorium w Tours.

Śpiewający barytonem Marc Mauillon, zdobywca tytułu Révélation des Victoires de la Musiqe 2010, chętnie sięga po muzykę z różnych epok i różnych gatunków. Największą popularność przyniosła mu płyta Le Jardin des Voix z 2002 roku oraz nagrane pod dyrekcją Williama Christiego Le Jugement de Salomon, Le Grand Office des Morts/ Te Deum (Virgin Classics). Kariera śpiewaka rozwija się niezwykle dynamicznie i wielokierunkowo. Można go było usłyszeć w: Armide w teatrze Champs-Elysées, Dydonie i Eneaszu na festiwalu Wiener Festwochen, w Operze Komicznej, w Operze Holenderskiej w Amsterdamie, w Królu Arturze pod kierunkiem Hervé Niqueta w Hipolicie i Arycji Rameau w Théâtre du Capitole.

W Czarodziejskim Flecie śpiewał Papagena, w Cosi Fan Tutte wykonywał partię Guglielma.

Opera współczesna to między innymi role w Balkonie Petera Eötvösa oraz w Romeo i Julii Dusapina w Operze Komicznej.

Występy operetkowe, to między innymi:  Życie paryskie Offenbacha, Rayon de Soieries Rosenthala, czy Les Saltimbanques Louisa Ganne’a.

Zarówno w koncertach jak i dyskografii Marca Mauillona widać muzyczny eklektyzm, jednak szczególnym sentymentem darzy muzykę dawną. Regularnie koncertuje z Jordi Savallem, zespołami Alla Francesa i Doulce Mémoire. Dokonał także nagrań dzieł wszystkich Guillaume’a de Machaut dla wytwórni Eloquentia – L’Amoureus Tourment (nagrody: Diapason d’Or i R10 Classica Répertoire) oraz Le Remede de Fortune (Diapason d’Or roku 2010 i Choc de Classica).

Wspólnie z siostrą Angélique , Marc Mauillon stworzył program siedemnastowiecznej muzyki włoskiej.

W obecnym sezonie najważniejsze wydarzenia to nagranie Combatimento Monteverdiego oraz koncerty z le Poème Harmonique,  tournée w Europie i Ameryce Północnej z Jordi Savallem, wykonanie wyboru wielkich motetów francuskich w Metzu, Wersalu, Londynie i w Paryżu wraz z les Arts Florissant, a także przedstawienie oper Dziecko i Czary oraz Trouble in Tahiti w Operze Narodowej Regionu Lotaryngii.

Po ukończeniu konserwatorium w Paryżu kontynuowała nauke gry na klawesynie u Tona Koopmana w Amsterdamie i u Johna Gibbonsa w Bostonie. W czasie swej kariery występowała z wieloma orkiestrami, zespołami kameralnymi, solistami. Brała udział w nagraniu około 50 płyt, a wśród jej ostatnich dokonań znajdują się, między innymi: płyta poświęcona muzyce Frobergera i François Couperina „Portrait de l’Amour” - nagranie to zostało jednomyślnie docenione przez krytykę (Diapason d’or, 10 de Répertoire, Choc du Monde de la Musique, Recommandé par Classica, Gramophone, Early Music Review), album zawierający sonaty Domenico Scarlattiego wykonane na pianoforte Cristoforiego (Diapason d’Or de l’Année) oraz nagranie egzotycznego duetu złożonego z historycznego fortepianu i psałterionu.

Aline Zylberajch uczy gry na klawesynie w Conservatoire National de Région de Strasbourg. Zapraszana jest też do udziału w mistrzowskich kursach we Francji, Hiszpani, Polsce, USA, Chorwacji, Meksyku, Japonii.